Voor de mensen die visueel beperkt zijn is het prettig om zelfstandig naar het dorp te gaan, de bushalte te vinden of de (hulp)hond uit te laten. Daarvoor zijn geleidetegels en geleidelijnen nodig.

Geleidetegels en waarschuwingstegels voor mensen met een visuele beperking liggen vaak op centrale, drukke kruispunten. Aansluitend kun je via de bestaande ribbeltegels en aangebrachte oversteekpunten naar het centrum lopen. Soms zijn er wat creatieve oplossingen nodig om ze passend in de bestaande situatie te leggen. 

Er liggen niet overal geleidelijnen, dat is ook niet nodig. Je kunt namelijk ook een grasrand, een stoeprand, een gebouw gebruiken om je weg te vinden. Dit heet een gidslijn, een voelbare lijn die je kunt gebruiken om jouw richting te bepalen. Als er een natuurlijke gidslijn is, heeft dit de voorkeur boven de aanleg van een geleidelijn.

Een goede geleidelijn voldoet aan de volgende punten:

• Kun je voelen met je taststok en je voeten.
• Contrasteert goed met de ondergrond. Zoals een witte lijn tussen donkergrijze tegels.
• Is in twee richtingen te gebruiken, zodat er maar een duidelijke lijn nodig is.
• Heeft een vrije ruimte aan de zij- en bovenkant om te voorkomen dat de gebruiker van de lijn zich stoot. Er mogen bijvoorbeeld geen paaltjes, elektriciteitskasten of bomen direct naast een geleidelijn staan.
• Volgt een zo eenvoudig mogelijke route, dus zo min mogelijk hoeken, knooppunten en dergelijke.