Column Lidy:
Lidy (60) woont samen met haar man in Elst. Hun drie zonen (31, 29 en 25) en hun dochter (24) zijn allen het huis uit. Yasmine woont begeleid. Zij is bekend met het syndroom van Albright én Noonan. Voor haar betekent dit dat ze onder andere een verstandelijke beperking heeft. Lidy vertelt in haar column, hoe het dagelijkse leven eruitziet met een kleurrijk gezin.

Soms ben ik druk, te druk. Dan gaan de dingen niet zoals ze moeten gaan, dat herkent u vast wel. Zo ben ik op dit moment al voor de derde keer opnieuw aan deze column begonnen, omdat de vorige versies niet opgeslagen waren. Vraag me niet waarom, maar het is zo. Als dit soort dingen gebeurt, weet ik weer dat het tijd is om keuzes te maken en wat te vertragen. Aan de andere kant ga ik ook goed op hectiek en actie. Dan gaat bij mij de adrenaline stromen en dan ga ik ervoor, zeker als ik een mooie stip op de horizon heb. En die stip heb ik, tezamen met een groep ouders van kinderen van……en twee externe toppers, die geen ‘ouder zijn van…..’ maar zich tot maximaal inzetten om ons ouderinitiatief te realiseren.

Het was een magisch moment,
in de zon,
kijkend naar de plek waar het ouderinitiatief gerealiseerd wordt

Zo zijn we onlangs, onder leiding van onze externe en zeer betrokken voorzitter, naar de plek in De Pas Noord in Elst geweest, waar ons ouderinitiatief komt te staan. Het is op dit moment nog niet meer dan een open veld met een grote berg stenen erop, maar de omgeving alleen al is prachtig. Het gebouw komt mooi tussen groen te liggen en we gaan actief samenleven en samenzijn met en in de wijk. De straat is een soort van doodlopend, dit betekent dat als je er niet hoeft te zijn, je er ook niet komt. Dat moment, toen we in de zon naar de plek stonden te kijken, was magisch, omdat het staan op ‘de plek’ dat wat steeds nog ‘in ons hoofd was’ (het ouderinitiatief) heel concreet maakte!

Er zijn regelmatig bijeenkomsten voor de jongeren

Vanaf het moment dat we een definitieve plek hadden, en dat is nog niet eens zo heel lang geleden, zijn we ook actief meer potentiële bewoners gaan werven. Om te zorgen dat de groep die er straks gaat wonen, goed bij elkaar past, organiseren we regelmatig bijeenkomsten voor de jongeren. Elke ouder heeft overigens een taak binnen het ouderinitiatief, een taak die bij hem/haar past. Zo zit ik in de ‘zorgcommissie’, die onder andere bijeenkomsten voor de jongeren organiseert. We hebben al van alles
gedaan, van bowlen tot high tea maken, steeds weer met best een vol programma. Maar deze keer hadden we een barbecuelunch buiten en eigenlijk geen programma. Binnen stond een karaokebox en een sjoelbak om te gebruiken, buiten was een picknicktafel met allerlei lekkers erop, twee ouders waren aan het barbecueën en de zon scheen volop.

En juist in die ongedwongenheid hadden de jongeren alle ruimte om elkaar op te zoeken, eentje had al snel de karaokebox aan de praat; vervolgens werd er luidkeels meegezongen. Wel met de buitendeur dicht, want de volumeknop was ook gevonden. Een paar anderen waren aan het sjoelen; een heerlijk en ongedwongen samenzijn. Het leuke is dat niet alleen de jongeren op deze manier elkaar steeds beter leren kennen, ook voor de ouders was het een fijne middag samen.

Op die momenten dat we dan zo bij elkaar zijn, weet ik weer waar we dit allemaal voor doen! En dat het dan af en toe druk is en waarschijnlijk nog veel drukker wordt als we personeel moeten gaan werven, sollicitatiegesprekken gaan houden (waar we denk ik ook de jongeren in laten participeren), de inrichting gedaan moet worden en nog heel veel meer, dan blijf ik de prachtige stip op de horizon vasthouden en alvast visualiseren hoe het volgend jaar gaat zijn!
Wil je nu ook wonen in ons ouderinitiatief en pas je in het profiel van de toekomstige bewoner?
Kijk voor meer info op: www.wooninitiatiefbijonsthuis.nl en meld je aan.
Veel liefs,
Lidy