Ieder schooljaar bezoeken we met het scholenproject de scholen in de omgeving. Een dagje om kinderen te laten ervaren hoe het is om gehandicapt te zijn. Om met elkaar te praten en hulpmiddelen te ontdekken. Het is heel waardevol dat de kinderen met Kelly, Martine of Rachida mogen praten over waarom zij een rolstoel gebruiken. De kinderen stellen heel mooie vragen. Zoals bijvoorbeeld: “Hoe slaap je dan? Hoe ga je naar de wc als je niet kunt lopen? Heb je ook hobby’s? Ben je weleens verdrietig dat je niet alles kunt? Kun je ook moeder worden?” En ga zo maar door. Alle vragen mogen gesteld worden en worden altijd eerlijk beantwoord.

Vraag (en kijk) maar raak
We zijn meestal in groep 7 of 8, maar dit schooljaar bezoeken we ook groep 3/4. Dat vereist natuurlijk een iets andere aanpak. We kijken samen een film met quizvragen. Bij deze leeftijd lezen we de antwoorden niet in het boekje, maar we bespreken de antwoorden mondeling. We waren voor deze groep 3/4 op bezoek bij een school in Bemmel en een in Driel.

In Bemmel waren Rachida en Martine de ‘vraag- maar- raak’ gasten. In Driel hadden we helaas geen vraag maar-raak gast. Maar we schakelden heel snel naar een plan B. Want kinderen vinden het leuk om écht iets te zien. Dus bedachten we dat we wel naar ons huis konden lopen met de kinderen om onze aangepaste woning te bekijken. En dat was heel interessant! In de tuin konden ze al zien dat er een stuk huis aangebouwd was en van binnen mochten ze de slaapkamer en badkamer van Zaza bekijken met alle handige hulpmiddelen die daar zijn.

Mooie vragen:
Waarom gaat de deur vanzelf open?
Wat hangt er voor ding aan het plafond?
Wat is dit voor ding?

Binnen konden de kinderen allerlei vragen stellen: “Waarom gaat de deur vanzelf open? Wat is dit voor knop bij de deur? Wat hangt er voor ding aan het plafond? Waarom zit er bij het bed ook een afstandsbediening? Wat is dit voor ding? Waarom zien die schoenen er zo uit?” We bekeken samen de plafondlift, ik liet zien hoe het bed omhoog en omlaag kan en vertelde ze waar dat
handig voor is. Ze zagen de beugels bij het toilet en de douchestoel. Ik liet de kinderen zien hoe Zaza een boek leest met haar daisyspeler, ze zagen haar foto en vroegen van alles. De bijzonderste vraag vond ik van een jongetje van 7 dat vroeg: “Wanneer wisten jullie dat jullie dochter gehandicapt was?”. Dat vond ik zo’n slimme vraag. De kinderen luisterden vol aandacht toen ik vertelde hoe dat allemaal zo gekomen is.

Poep
Toen we weer terug naar school liepen kwamen we nog wat obstakels tegen die heel vervelend zijn als je bijvoorbeeld blind bent of in een rolstoel rijdt. Aan de ene kant op de stoep stond een dixi en aan de andere kant op de stoep stond een auto geparkeerd en we kwamen ook nog poep op de stoep tegen. Stel je voor dat je met je wiel daardoorheen rijdt en het dan aan je handen krijgt!

De andere helft van de ochtend….
gingen de kinderen zelf rolstoel rijden, met een blindengeleidestok met hun ogen dicht een parcours volgen en voelen hoe je braille leest. Bij de school in Bemmel was er een meisje van 7 dat het best spannend vond toen Rachida in de klas kwam. Ze ging bijna huilen en ging even op schoot bij de juf, even later ontspande ze zich en stelde ze ook een vraag. Aan het einde van de ochtend toen we samen bespraken wat we allemaal meegemaakt hadden, zei ze: “Die mevrouw was heel erg lief!”

Een paar dagen later zat er een heel mooi boekje in de brievenbus met tekeningen en stukjes tekst van de kinderen van de school in Driel: “Bedankt voor het bezoek aan uw huis”. Tekeningen met hartjes, ons aangepaste huis en ook zelfs een van het bed met de tillift erboven! Bedankt lieve kinderen, ik heb het jullie graag laten zien!

Wat hebben wij toch super mooi vrijwilligerswerk!

Margrethe, moeder van Zaza en Pippi

We zoeken enthousiaste mensen voor het scholenproject ‘Wat is gewoon’

We zoeken mensen die samen met anderen het scholenproject “Wat is gewoon in goede banen leiden. Iedereen die wil helpen is welkom. Wil je jouw eigen ervaringen vertellen over jouw handicap, rolstoel, manier van communiceren, beperkingen, leven met hulpmiddelen? Kom de groep versterken!
Neem contact op met Ans Selman, haar telefoonnummer is 0488 454 284