Onlangs viel er een oproep voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker in de bus. Omdat ik gebruik maak van een elektrische rolstoel en geen transfer zelfstandig kan maken, heb ik vooraf contact opgenomen met de organisatie. Om zo zekerheid te krijgen over toegankelijkheid van het onderzoek.
De telefoniste stelde gerust. Ze vertelde dat de onderzoeksbus bereikbaar was met mijn elektrische rolstoel en dat het personeel zou helpen met de transfer indien nodig. Het enige dat zij aangaf, was dat ze extra tijd had ingepland. Met dat vertrouwen maakte ik mijn afspraak.
Aankomende bij de onderzoeksbus, werd ik buiten opgewacht door een medewerker met een gewone stoel. Haar eerste vraag was of ik vanuit mijn elektrische rolstoel kon overstappen naar die stoel.
Nou nee, dit was voor mij niet mogelijk. Juist daarom was het telefonisch contact vooraf geweest, om duidelijk uit te leggen dat ik geen transfer kan maken. Ik vertelde haar ook dat mij was verzekerd dat ik met mijn elektrische rolstoel naar binnen zou kunnen en dat het personeel mij zou helpen.
Op dat moment bleek dat de informatie die vooraf gegeven was niet overeenkwam met de werkelijkheid. Dat was niet alleen teleurstellend, maar ook erg bijzonder. Ik had er alles aan gedaan om vooraf te controleren of het onderzoek voor mij toegankelijk was. Door de verkeerde informatie was de reis naar de onderzoeksbus zinloos en kon het onderzoek niet doorgaan zoals afgesproken.
Het personeel ter plaatse vond dit ook heel vervelend voor mij en ging meteen intern bellen om te bespreken hoe dit verder opgelost kon worden en om een nieuwe afspraak in het ziekenhuis te maken.
Dit had voorkomen kunnen worden als de juiste informatie was verstrekt en de gemaakte afspraken bekend waren bij het personeel. Voor mensen met een lichamelijke beperking is goede communicatie en een toegankelijke organisatie geen luxe, maar een noodzakelijke voorwaarde om deel te kunnen nemen aan belangrijke preventieve gezondheidszorg.
Rachida