In 2013 hebben Peter en ik een cruise gemaakt vanaf Rotterdam naar de Noorse fjorden. Dat was zo’n mooie ervaring dat we besloten het nog eens te doen. En dat werd van 11 t/m. 25 juli. Deze keer werd het een Britse eilandencruise. We gingen met de MS Nieuw Statendam.
Al een half jaar van tevoren hadden we de reis geboekt bij A tot Z reizen. Dit is een reisbureau dat zorgvakanties, rolstoelvriendelijke reizen en cruises op maat organiseert. Voor mij was het belangrijk dat de reis rolstoelvriendelijk was.
Van tevoren vond ik het best een beetje spannend of het goed ging met in- en uitchecken en of het goed zou gaan met de koffers en tassen. Dat ging het gelukkig wel. Peters broer reed met ons mee zodat hij onze auto weer naar ons huis kon rijden.Op die zaterdagochtend moesten we rond 12 uur bij de cruiseterminal zijn en Peter moest daar de koffers inleveren en inchecken. Vanaf 15 uur vertrokken we met het schip. Eindelijk! De reis kon beginnen!
We konden onze hut gaan bekijken. Die was super aangepast, de deuren waren breed genoeg voor de rolstoel en de badkamer was zo ingericht met een stang en handgrepen dat het douchen prima ging. Alleen het bed was erg hoog. Het was een hele oefening om erop te komen, want ik ben maar 1.50 m…Verder hadden we buiten een groot privé-balkon bij onze hut. Helaas kon ik door de reling niet helemaal van het uitzicht genieten, maar dan ging ik af en toe even staan.
Op het schip kon je van alles doen. Er waren overal plaatsen waar je in je rolstoel kon gaan staan, maar zodat je niet helemaal apart zat. Je kon iedere dag (op twee zeedagen na) van de boot af. Je moest er dan natuurlijk wel rekening mee houden dat je eind van de middag of `s avonds op tijd terug was bij het schip. Meestal kon ik wel mee met de uitstapjes. Er stond dan een bus klaar waar je wel in kon met de rolstoel of met een klein scootmobieltje.
Twee keer waren er uitstapjes waarbij je van een tenderboot gebruik moest maken. Dat is een kleinere boot die je van het cruiseschip naar de wal brengt wanneer het schip niet aan een kade kan aanmeren. Toen was het voor mij niet mogelijk om mee te gaan omdat instappen voor mij onmogelijk is vanwege het bewegen op de golven, de steile loopplanken of trappen en de beperkte ruimte. Het is niet veilig voor rolstoelers en mensen die moeilijk lopen.
Ik vond het die paar keer niet erg om op het schip te blijven. Je had er genoeg afleiding. Er was daar een bibliotheek met vooral Engelse en een paar Nederlandse boeken. Ik had een Engels boek met korte verhalen. Zo kon ik meteen mijn Engels oefenen. Dit spraken we ook de hele vakantie, met het personeel en de meeste andere passagiers. Een keer tijdens het eten ontmoetten we Stan en Linda, een heel aardig echtpaar uit Canada. Dat klikte zo goed dat we verschillende keren met elkaar gepraat hebben en een keer gezellig koffie met ze hebben gedronken.
De vierde dag wilden we naar Invergordon in Schotland. We hadden aan ons reisbureau gevraagd of ze vervoer voor ons konden regelen, maar dat is uiteindelijk helaas niet gelukt. Dan zouden we uren moeten reizen en het zou heel duur worden. We zijn dus in de buurt van het schip gebleven, maar dat was ook heel leuk. We hebben een kerk bekeken en een bezoek gebracht aan een museum met informatie over techniek en medische zaken. Verder zijn we allerlei leuke winkeltjes ingegaan. We hebben een leuk shirt gekocht met de afbeelding van een Schotse stier erop. Trouwens, in bijna alle musea kon je gratis terecht. Je kon een vrijwillige bijdrage geven. Heel anders dan in Nederland!
`s Avonds kon je op het schip op verschillende plekken artiesten zien optreden, zangers, zangeressen en groepen. Het meeste wat je hoorde was popmuziek, maar er trad ook een aantal keer een trio op met een pianiste, een violiste en een cellist. Zij speelden meer licht-klassiek. Het waren allemaal heel goede artiesten.
Na de eerste week kwamen we terug van een uitstapje naar Greenock (Schotland). Bij het ingaan van het schip had mijn scootmobieltje de bodem van de loopplank geraakt door hoogteverschil en hij deed het daarna niet meer… Er was wel een technische dienst. Gelukkig hebben ze hem vrij snel kunnen maken! Het is daarna niet weer gebeurd en we kregen 50 dollar boordtegoed vanwege de toestand. Er waren zwembaden met overal badliften.
Op de twaalfde dag gingen we naar Cobh, een belangrijke Ierse havenstad. We wilden daar de kathedraal bezoeken. Die ligt alleen op een enorme heuvel. Mijn scootmobieltje kon het niet trekken. In de rolstoel zou dat helemaal onmogelijk zijn geweest. Een aardige jonge Fransman die eraan kwam heeft mij met Peter naar boven geduwd. Uiteindelijk is het gelukt…
Er is een fitnessruimte aan boord. Peter kon daar vaak gaan oefenen. Ik ben er ook een paar keer geweest. Ik kon alleen wat oefeningen doen met mijn armen. Met mijn benen was dat daar helaas niet mogelijk. Als Peter daar naartoe ging, ging ik naar ‘Kleurplaten voor volwassenen’. Die kon je inkleuren. Dat vond ik een leuke bezigheid.
Verder hebben we nog van alles meegemaakt, maar het is te veel om dit hier allemaal op te schrijven. We zijn goed thuisgekomen. En we hebben nog steeds contact met Stan en Linda via e-mail. We hebben al foto’s uitgewisseld. Het was een prachtige vakantie!
Marianne te Dorsthorst